سلام.به شما دوست عزیز.امیدوارم که حالت خوب باشه.

ازت یه خواهش دارم,در قسمت چپ قالب یه لوگوی کوچولو وجود داره.حتما روی اون کلیک کن,و به وبلاگ من امتیاز بده ازت خواهش میکنم.

خیلی راحته هیچ نیازی به ثبت نام و... نداره.هیچ وقتی ازت گرفته نمیشه.

فقط روش یه کلیک کن اونم برای اطمینان ازت میپرسه بله یا خیر تو هم بله رو انتخاب کن.

همین.....تموم شد.

نکته ی بعدی هم اینکه ازتون خواهش میکنم بدون درج منبع از مطالب این وبلاگ استفاده نکنید.

با تشکر از شما

مدیر وبلاگ

خانم ها و آقایان، Amun 3554 را خدمت شما معرفی می کنم. قبول دارم که چندان خوش قیافه نیست. با طولی کمتر از ۲ کیلومتر، یکی از کوچکترین خرده سیارک های فلزی است که تا کنون کشف شده. فعلا مشغول گردش به دور خورشید است و معلوم نیست کی تصمیم بگیرد بر روی زمین ما سقوط کند. امری که به صورت تئوری، امکان وقوع آن طی چند قرن آینده فراوان است.

خب، به نظر می آید که این سیارک کوچک می تواند یکی از اولین اهداف معدن کاری فضایی Planetary Resources باشد. شرکتی که قصد دارد سنگ های کوچکی همچون Amun را تکه پاره کرده و به زمین منتقل کند.

Amun در حقیقت یک معدن با ارزش، حتی گران بها تر از طلا است‫.‬ این خرده سیارک حاوی بیش از ۸ تریلیون دلار پلاتین است‫.‬ فلز گرانقیمتی که امروزه در هر جایی کاربرد دارد، از جواهرات و سلول های سوختی تا کامپیوترها‫.‬ و البته قیمتش هم تقریبا با طلا برابری می کند‫:‬ هر اونس ‫(‬تقریبا ۲۸ گرم‫)‬ ۱۵۰۰ دلار‫!‬

البته مبلغ ۸ تریلیون دلار، تنها یک تخمین است که John S. Lewis استاد علم نجوم در مشاهدات خود برآورد کرده است. وی نویسنده کتاب «معادن آسمان: ثروت ناگفته ای از سیارک ها، شهاب سنگ ها و سیاره ها» و همچنین مشاور فعلی شرکت Planetary Resources است. وی همچنین در مشاهدات خود کشف کرده که 3554 Amun علاوه بر پلاتین، حاوی ۸ تریلیون دلار آهن و نیکل و کمتر از ۶ تریلیون دلار کبالت است!

خب، یعنی قیمت کل این یک جرم آسمانی کوچک: 20,000,000,000,000 دلار.

و این همان چیزی است که Peter Diamandis از موسسین Planetary Resources در کنفرانس توسعه فضایی سال ۲۰۰۶ بیان کرد: «۲۰ تریلیون دلار چک ناقابل که تنها باید آن را نقد کرد.»

میلیاردها میلیارد...

در حقیقت Amun کوچک و تنها، فقط یکی از چند جرم آسمانی است که به صورت جدی مورد تجزیه و تحلیل شیمیایی قرار گرفته اند. 1986 DA یکی دیگر از سیارک های کوچکی است که در نزدیکی زمین قرار دارد. گفته می شود این خرده سیارک حداقل حاوی ۱۰۰ هزار تن پلاتین و ۱۰ هزار تن طلای زرد است. یعنی یک سیارک چند تریلیون دلاری دیگر!

حدس می زنید چه تعداد از این اجرام آسمانی فلزی کوچک در این دور و اطراف هستند؟ تنها با یک تخمین گنگ و مبهم، گفته می شود که بیش از 9000 جرم آسمانی فلزی در اطراف زمین قرار دارند. البته برنامه ریزی Planetary Resources در بهترین حالت، تنها کاوش در یک درصد این اجرام گرانقیمت آسمانی است. یعنی در حقیقت Amun بیست تریلیون دلاری در برابر کل مجموعه مورد نظر این شرکت، پول سیاهی بیش نیست. ولی استخراج یک پانزدهم این سکه فضایی کوچک می تواند Planetary Resources را تبدیل به ثروتمند ترین شرکت دنیا کند!

البته فعالیت این شرکت به همین آسانی هم نخواهد بود. گذشته از مسائل فنی و شیوه استخراج و حمل این کانی ها، نکته مهم داستان اینجا است که این حجم مواد معدنی را نمی توان به یکباره وارد بازارهای کره زمین کرد!

بخش جالب ماجرا هم این است که شاید تنها موادی مانند پلاتین و طلای زرد نباشند که ارزش این اکتشافات و سرمایه گذاری های فضایی را داشته باشند. احتمالا ارزشمند ترین ماده ای که Planetary Resources می تواند در اجرام آسمانی بیابد، آب است! بله، آب یخ زده در میان اجرام آسمانی، علاوه بر اینکه گام مهمی در اکتشاف حیات بیرون از کره خاکی ما است، می تواند منبع سرشاری برای سوخت سفینه های فضایی باشد: اکسیژن و هیدروژن.

و البته داستان به همین جا ختم نمی شود. ناسا هم طی برنامه ای که از سال ۲۰۱۱ شروع کرده، تصمیم دارد تا سال ۲۰۲۵ نزدیک به ۵۰۰ تن از سنگ های یک جرم آسمانی نزدیک را به زمین منتقل کند! مثل اینکه دوباره عصر جویندگان طلا شروع شده است. شما نمی خواهید با یک سفینه کوچک به اکتشاف آسمان بی پایان بپردازید؟

نارنجی

تلسکوپ فضایی هابل توانست عکسی با جزئیات بسیار بالا از خوشه ستاره‌ای M۹ بگیرد. هر چند که این خوشه ستاره‌ای کم نور‌تر از آن است که با چشم غیرمسلح رویت‌پذیر باشد اما هابل در عکس خود موفق به ثبت ۲۵۰ هزار ستارهٔ درخشان در این خوشه شده است.

به گفته ماهنامه نجوم, مسیه ۹ یک خوشه کروی مملو از ستاره است که در فاصله ۲۵۰۰۰ سال نوری از زمین در نزدیکی مرکز کهکشان راه شیری جای دارد، این خوشه به علت نزدیکی بسیار به مرکز راه شیری تحت تاثیر نیروهای گرانشی مرکز کهکشان قرار گرفته و کمی تغییر شکل داده است. 
خوشه‌های کروی خواستگاه بسیاری از ستارگان پیر و مسن در کهکشان ما هستند.

این ستارگان زمانی شکل گرفته‌اند که کهکشان ما بسیار جوان بوده است. ستارگان این خوشه علاوه بر اینکه از خورشید ما بسیار مسن‌تر هستند (بیش از ۲ برابر سن خورشید) از عناصر و مواد بسیار متفاوتی نیز تشکیل شده‌اند. عناصری چون اکسیژن، کربن و آهن (عنصر تشکیل دهنده هسته زمین)، که وجودشان برای حیات در زمین ضروری است، در این خوشه ستاره‌ای و خوشه‌هایی نظیر آن بسیار کم و نایاب است. این عناصر با گذر زمان و به‌تدریج در هسته ستارگان و یا انفجارهای ابرنواختری به وجود می‌آیند. زمانی که ستارگان M۹ شکل می‌گرفته‌اند، میزان و فراوانی این عناصر بسیار کم بوده است. 

در این تصویر تضاد رنگی ستارگان به وسیله تلسکوپ هابل به‌خوبی مشخص شده است. رنگ ستارگان به طور مستقیم بیانگر دمای آن‌ها است. ستارگان قرمز و زرد دارای دمای کم و ستارگان آبی رنگ ستارگان داغ با دمای بالا هستند.

دانشمندان دانشگاه شیکاگو و مرکز تحقیقات ایمز (Ames) ناسا بر اساس داده‌ های آزمایشگاهی و مدل سازی‌ های رایانه‌ای به این نتیجه رسیدند که مولکول‌ های آلی پیچیده به سرعت می‌ توانسته‌ اند در سحابی اولیه منظومه شمسی شکل بگیرند.

به گزارش ماهنامه نجوم, دانشمندان با شبیه سازی رایانه ایی سحابی اولیه منظومه شمسی (ابر ابتدایی منظومه شمسی که خورشید و سیارات از آن شکل گرفته‌اند) به این نتیجه رسیدند که هر چند ذرات سازنده این ابر در ابتدا به علت دما و فشار زیاد رفتار متفاوتی داشته‌اند، اما در مجموع شرایط برای شکل گیری مولکول‌های آلی پیچیده مهیا بوده است.

به گفته اسکات استنفورد (Scott Standford) از مرکز تحقیقاتی ایمز ناسا، در تمامی سیستم‌های سیاره‌ای، اگر شرایط برای شکل گیری مولکول‌ها فراهم باشد، این مولکول‌ها در طی فرآیند‌های شیمیایی ساده تولید شده، و حتی در صورت ادامه می‌توانند مولکول‌های آلی پیچیده‌تر را به وجود آورند. وجود چنین فرآیند‌هایی در کیهان می‌تواند بسیار عادی باشد. 
هر چند که ترکیبات آلی به وفور در دنباله داران و سیارک‌ها یافت می‌شوند، اما نحوه شکل گیری این مولکول‌ها در منظومه شمسی بی‌پاسخ مانده است.

محققان معتقدند که بمباران ذرات سازنده سحابی اولیه منظومه شمسی توسط تابش‌های پر انرژی، باعث به وجود آمدن مولکول‌های ساده آلی نظیر متان، آمونیاک و اتان شده است، سپس با کاهش دما و سرد‌تر شدن سحابی منظومه شمسی از ترکیب و واکنش شیمیایی این مولکول‌های ساده با یکدیگر می‌بایست مولکول‌های آلی پیچیده‌تر (مانند اسیدهای آمینه، بازهای نوکلئوتیدی، پروتئین‌ها، RNA، DNA و حتی غشاهای سلولی) شکل گرفته باشند. 

اما یک سوال همچنان بی‌پاسخ باقی می‌ماند: اگر شرایط برای سنتز مولکول‌های آلی در سحابی اولیه خورشیدی مهیا بوده است، ابتدایی‌ترین مولکولهای حیات در کجا‌ها رشد کرده‌اند، با سردترشدن ابر منظومه شمسی در فضا یا در سیاراتی نظیر زمین؟

اگر شما هم از مشتاقان ستاره شناسی و علم نجوم باشید، حتما یکی از سرگرمی های تان تماشای آسمان و عکاسی از ستارگان است. اما معمولا اختر-عکاسی با دوربین های معمولی دردسرهای فراوانی دارد. چه خوب می شد دوربینی داشتیم که به صورت ویژه برای خلق عکس های زیبا از آسمان شب مهندسی و طراحی شده بود! 

خب، کانن هم مثل شما عاشق آسمان شب است و 60Da را هم برای منجمان و علاقمندان به ستاره شناسی فراهم آورده است. کسانی که ترجیح می دهند دکمه شاتر دوربین شان را به جای گلها و دیگر اشیاء ساکن زمین، رو به کهکشان ها و اجرام آسمانی بفشارند. 

بنا به گفته کانن، این دوربین دارای فیلتر مادون قرمز ویژه و سنسور کاهش نویز با میزان حساسیت بالای hydrogen-alpha است. این دوربین از سنسور سی موس ۱۸ مگاپسکسلی APS‪-‬C و صفحه نمایش ال سی دی ۳ اینچی بهره می برد. علاوه بر این به یک سیستم فوکوس خودکار ۹ نقطه ای و خروجی تلویزیون هم مجهز شده است. قابلیت عکس برداری بدون صدا را هم از 5D Mark III به ارث برده است. ایزو آن به صورت عادی تا ۶۴۰۰ است و البته جهت عکاسی در نور بسیار کم می توان آن را تا ۱۲۸۰۰ افزایش داد. 

کانن همچنین این دوربین را به یک ریموت کنترل RA‪-‬E3 مجهز کرده است که به شما اجازه عکس برداری با مدت زمان باز بودن روزنه تا ۳۰ ثانیه را هم می دهد. علاوه بر این برای عکس برداری های طولانی مدت بدون مشکل تمام شدن شارژ باتری، یک کیت آداپتور AC هم به همراه این دوربین ۱۴۹۹ دلاری عرضه خواهد شد. شما می توانید Canon EOS 60Da را از اواخر همین ماه میلادی در فروشگاه های منتخب کانن بیابید.

منبع:نارنجی

آی بی ام و سازمان نجوم هلندی Astron در برنامه ای مشترک قصد دارند سیستم کامپیوتری فوق مقیاسی را توسعه دهند تا به عنوان زیرساخت بزرگترین و حساس ترین رادیوتلسکوپ دنیا مورد استفاده قرار گیرد. این سیستم فوق سریع قرار است به گونه ای طراحی شود که مصرف انرژی پایینی داشته و به رادیوتلسکوپ بین المللی SKA متصل شود. SKAتوسط اخترشناسانی از ۲۰ کشور دنیا در فضایی به مساحت یک کیلومتر مربع در حال ساخت بوده و در پایان بالغ بر میلیون ها آنتن خواهد بود. این تلسکوپ قادر خواهد بود به راحتی اقلیمی به گستردگی ایالات متحده را اسکن کند. 

قرار است که طی ۵ سال و با بودجه 43‪.‬9 میلیون دلاری دو گروه از متخصصان، مرکز Astron ‪&‬ IBM را برای تکنولوژی فوق مقیاس جدید بسازند. زمانی که این تلسکوپ در سال ۲۰۲۴ آماده شود، برای پردازش اطلاعات به قدرتی هم پای چند میلیون از سریع ترین کامپیوترهای امروزی نیاز دارد. حامیان مالی این پروژه، ایالت درنت هلند و وزارت اقتصاد، کشاورزی و اختراعات (EL‪&‬I) این کشور هستند. Astron و آی بی ام، قبلا هم با یکدیگر در استفاده از سوپرکامپیوتر Blue Gene همکاری داشته اند، که جهت تجزیه و تحلیل داده های رادیوتلسکوپ های فرکانس پایین آسترون مورد استفاده قرار می گرفت. 

قرار است از تلکسوپ جدید آسترون برای کشف کهکشان های جدید، ماده تاریک و سرمنشا جهان استفاده شود. برای رسیدن به این هدف، تلسکوپ نیاز به معماری محاسباتی با کارایی بالا و امکان انتقال اطلاعات بسیار سریع دارد. ۵ سال همکاری آسترون و آی بی ام که با نام DOME شناخته می شود، قرار است ابداعات تکنولوژیکی را عرضه کند که تمام نیازهای این تلسکوپ را، از ذخیره سازی اطلاعات تا تجزیه و تحلیل و مراحل توسعه، پوشش دهد. در این پروژه اطلاعات به صورت روزانه تجزیه و تحلیل و جمع آوری خواهند شد. 

پیش بینی می شود که حجم اطلاعات تولیدی روزانه این رادیوتلسکوپ، چیزی بیش از دوبرابر ترافیک اینترنت روزانه کل دنیا باشد. چیز زیادی نیست. تنها چند اگزابایت در روز برای یک موج کوچک دریافتی از یک کیلومتر مربع! مهمترین نکته در این پروژه برای آی بی ام و آسترون، پیدا کردن سیگنال های کلیدی در میان انبوهی از اطلاعات خام دریافتی است. 

برخی نکات جالب در خصوص رادیوتلسکوپ SKA:
‫-‬ این رادیوتلسکوپ سالیانه حدود ۳۰۰ تا ۱۵۰۰ پتابایت فضای ذخیره سازی اطلاعات نیاز دارد.
‫-‬ ذره کوب بزرگ سرن در هر سال تقریبا ۱۵ پتابایت اطلاعات تولید می کند.
‫-‬ معماری ۶۴ بیتی امروزی حداکثر می تواند ۱۸ اگزابایت اطلاعات را آدرس دهی کند.
‫-‬ این رادیوتلسکوپ قرار است به جستجوی جهان، تا ۱۳ میلیارد سال قبل بپردازد.

منبع:نارنجی

در یک عصر طوفانی مریخی، دوربین HiRISE مدارگرد اکتشافی مریخ (MRO) موفق به عکس برداری از گردبادی، با ارتفاع بیش از ۸۰۰ متر شد.

دوربین HiRISE این عکس را هنگامی که مدارگرد در حال عبور از فراز منطقه Amozonis Planitia در شمال مریخ بود ثبت کرد. در منطقه عکس برداری شده، آثار و نشانه‌های بسیاری از طوفان‌ها و گردبادهای گذشته نیز به صورت رگه‌ها و نوارهایی بر سطح منطقه رویت پذیر بود.

این گردباد (به چنین گردبادهایی در سیاره سرخ اصطلاحا غبار شیطانی یا Dust Devils گفته می‌شود.) که به صورت یک کمان در تصویر مشخص است به وسیله بادهای غربی در مریخ به وجود آمده است. طول این گردباد در حدود ۲۷ متر است.

هنگام تهیه این عکس مریخ در اوج مداری خود نسبت به خورشید قرار داشته است. هرچند که عقیده بر این است که در قدرت این نوع گرد باد‌ها انرژی دریافتی از خورشید موثر است اما این گردباد‌ها حتی در این موقع از سال مریخی (با توجه به تابش ضعبف‌تر خورشید) می‌توانند ذرات خاک مریخ را جابه جا کرده و حتی باعث فرسایش سیاره شوند. 

غبارهای شیطانی در سیاره زمین نیز وجود دارند. عامل به وجود آورندهٔ این گردباد‌ها جریان‌های هوایی هستند. بر خلاف توفان‌ها و تندباد‌ها، غبارهای شیطانی در یک روز آفتابی زمانی که هوای نزدیک به سطح توسط خورسید گرم می‌شوند شکل می‌گیرند. این توده هوای گرم شده در اثر تماس با توده‌هایی با دمای کمتر در بالای خود شروع به چرخش می‌کنند و باعث جابه جایی ذرات خاک و شن می‌شوند.

مدارگرد نقشه بردار مریخ از سال ۲۰۰۶ تاکنون در حال بررسی تغییرات اقلیمی و آب و هوایی سیاره سرخ است. این مدارگرد به کمک ابزارهای سنجش خود مانند دوربین HiRISE (با ثبت بیش از ۲۱۷۰۰ عکس) داده‌های گرانبهایی از مریخ در اختیار دانشمندان ناسا قرار داده است. در مورد عکس‌ها و اطلاعات این دوربین به آدرس

رجوع کنید.

منبع:ماهنامه نجوم

مترجم:پاشا مجیدی

رصدخانه خورشیدی ناسا روز سه شنبه تصاویری از یک مثلت سیاه عظیم روی خورشید را به ثبت رساند.
 به گزارش خبرگزاری مهر، این حفره غول پیکر که کاملاً شبیه به یک مثلت به نظر می رسد احتمالاً یا یک خطای دیداری یا یک منطقه تیره است که در اثر بادهای خورشیدی ایجاد شده است.
 
برپایه معتبرترین فرضیه، این شکل غیرعادی مثلثی یک "چاله تاجی" (Coronal hole) است. باوجود این، هنوز دانشمندان هیچ توضیح علمی رسمی درخصوص دلیل پیدایش این پدیده روی خورشیدی ارائه نکرده اند.رصدخانه فضایی دینامیک خورشید (SDO) ناسا روز سه شنبه 13 مارس 2012 این عکسها را که در سایتهای ناسا و سازمان هواشناسی آمریکا منتشر شده اند از خورشید گرفت.

براساس گزارش یونیورس تودی، باد خورشیدی اصطلاحی است که در مورد ماده ای که به طور ثابت از سطح خورشید به بیرون می جهد به کار می رود.این باد خورشیدی غالباً شبیه به حبابهای جوشانی است که با سرعت 400 کیلومتر در ثانیه به اطراف پرتاب می شوند. زمانی که چاله تاجی نمایان می شود سرعت باد خورشیدی می تواند دو برابر شده و به حدود 800 کیلومتر در ثانیه برسد.افزایش فعالیت ژئومغناطیس و حتی توفانهای ژئومغناطیسی می توانند بادهای خورشیدی را در مدت 2 تا 3 روز پس از فوران به زمین برسانند.

چاله مثلثی شکل به دلیل اینکه خنک تر از سایر قسمتهای تاج خورشیدی هستند در تصاویر SDO تاریک به نظر می رسند. دما در تاج خورشیدی در حدود یک میلیون درجه سانتیگراد است.

چارشنبه سوریتون مبارک

چند روزیه سرم شلوغه ببخشید که مطلب جدید نمی نویسم.

هارلو شیپلی در دههٔ ۱۳۲۰/۱۹۴۰ در بنیان گذاشتن انجمن‌های علمیِ دولتی کوشید و امروزه کمتر کسی می‌داند که قرار گرفتن حرف S در نام UNESCO را مدیون او هستیم. نام «یونسکو» از سَرواژه‌های عبارتی انگلیسی به معنای «سازمان آموزشی، علمی، و فرهنگی ملل متحد» گرفته شده است و حرف S در آن مربوط به واژهی Scientific (علمی) است که با تلاش شیپلی به نام این سازمان افزوده شد.

باور بفرمایید اختر‌شناسان آدمهای جالبی هستند (و صد البته منجم نما‌ها جالب‌تر!). شاید علتش این باشد که علم نجوم فقط آدم‌های جالب را به خودش جذب می‌کند. یک نمونه‌اش آقای هارلو شِیپلی است که از بزرگ‌ترین اختر‌شناسان قرن بیستم بود. او نخستین کسی بود که واقعاً دریافت راه شیری بسیار بزرگ‌تر از آن است که تا پیش از آن گمان می‌رفت و اینکه خورشید در مرکز آن قرار ندارد. بگذارید ماجرایش را بگویم:

هارلو شیپلی در سال ۱۸۸۵ میلادی در می‌سوریِ آمریکا به دنیا آمد. کلاس پنجم دبستان بود که تَرک تحصیل کرد و مشغول درس خواندن در خانه شد. پس از مدتی مطالعهٔ شخصی، گزارشگر روزنامه شد؛ آن هم در بخش اخبار جنایی. شیپلی دوباره به مدرسه رفت و دورهٔ شش سالهٔ دبیرستان را در دو سال گذراند و شاگرد اول شد.

وقتی ۲۲ سالش شد به دانشگاه میسوری رفت تا روزنامه نگاری بخواند اما متوجه شد که ترم بعدیِ این رشته یک سال دیگر شروع می‌شود. شیپلی حوصلهٔ صبر کردن نداشت بنابراین تصمیم گرفت رشتهٔ دیگری بخواند؛ اما چه رشته‌ای؟ چیزی به فکرش نرسید. پس به سراغ فهرست رشته‌ها رفت و به خودش گفت: «در اولین رشته‌ای که ببینم ثبت نام می‌کنم». فهرستِ رشته‌ها الفبایی بود و بنابراین با حرف A شروع می‌شد. نخستین رشته Archaeology (باستان‌شناسی) بود که از خواندن آن صرف نظر کرد. بعد‌ها که علت را پرسیدند گفت: «اصلاً نمی‌دانستم چطور تلفظ می‌شود». پس به سراغ رشتهٔ دومِ فهرست رفت که دست بر قضا Astronomy (اختر‌شناسی) بود و به این ترتیب تبدیل شد به یکی از بزرگ‌ترین اختر‌شناسان قرن بیستم.

هارلو شیپلی در دههٔ ۱۳۲۰/۱۹۴۰ در بنیان گذاشتن انجمن‌های علمیِ دولتی کوشید و امروزه کمتر کسی می‌داند که قرار گرفتن حرف S در نام UNESCO را مدیون او هستیم. نام «یونسکو» از سَرواژه‌های عبارتی انگلیسی به معنای «سازمان آموزشی، علمی، و فرهنگی ملل متحد» گرفته شده است و حرف S در آن مربوط به واژهی Scientific (علمی) است که با تلاش شیپلی به نام این سازمان افزوده شد.

در ضمن، هارلو شیپلی در سراسر عمرش به رشتهٔ دیگری هم علاقه‌مند بود و آن را عاشقانه دنبال می‌کرد: مور‌شناسی یا‌‌ همان بررسی زندگی و رفتار مورچگان!

نویسنده: شهاب صقری

منبع:ماهنامه نجوم